Wanneer meld ik me ziek?

In mijn praktijk zie ik het vaak: moeders die alle ballen hoog houden en tegelijkertijd op hun tandvlees lopen. Maar ze willen geen enkele bal laten vallen. Ik tref ik veel moeders die tegen een burn-out zitten of dit al hebben. Maar zich niet durven of willen ziekmelden. Daarom rijst de vraag: waneer meld je je ziek, wanneer zijn je klachten erg genoeg? En hoe doe je dat? Wat vertel je aan je baas? En hoe ga je om met het knagende schuldgevoel van het ‘nietsdoen’?

Wanneer ben je ziek?
Waar de grens ligt voor een ziekmelding is lastig te zeggen. Om je ziek te melden op je werk, hoeft de oorzaak van je ziekmelding niet persé in je werk te liggen. Maar vaak hebben
burn-out-achtige klachten wel te maken met jouw perfectionisme, onzekerheid en je neiging de lat erg hoog te leggen. En dit beïnvloedt hoe dan ook je werk. Je voelt je bijv. uitgeput, lusteloos, erg emotioneel en hebt weinig vertrouwen in jezelf. Voor veel moeders is het een zeer grote beslissing en stap om toe te geven dat ze ziek zijn en zich ziek te melden. Een huisarts kan eventueel een burn-out bij je vaststellen.

Ziekmelden
Vaak zoeken moeders en werkgevers de oplossing in het opnemen van ouderschapsverlof of parttime werken, maar blijkt dit niet de oplossing. Er is meer nodig om je beter te voelen. Je bent namelijk echt ziek en het is nodig te werken aan je herstel. Soms is het kiezen voor een ziekmelding een time-out om jezelf te laten herstellen van maanden of jaren ploeteren en jezelf wegcijferen.

Mijn eerste vraag aan moeders met burn-out gerelateerde klachten is altijd: ‘Als je een toverstaf zou hebben, en niemand zou jou erop afrekenen, wat voel je dan heel diep in je hart dat nòdig is?’ Vaak weet je het antwoord dan al vanzelf.

Wat vertel je?
Je bent niet verplicht om iets over de inhoud van je ziekmelding aan je werkgever te vertellen als je dat liever niet wilt. Natuurlijk is het wel handig dat je werkgever iets weet, maar over de inhoud mag je ook met de bedrijfsarts praten. Je bedrijfsarts heeft een geheimhoudingsplicht naar je werkgever toe en mag je werkgever dus niets over de inhoudelijke ziekmelding vertellen.

Wat spreek je af?
Bij alle afspraken die je maakt met je werkgever, is het belangrijk om jezelf af te vragen of het ook goed is voor jezelf. Stel jezelf dan ook de vraag, vóórdat je een gesprek ingaat: ‘Wat is, als ik diep in mijn hart kijk, goed voor mij? Wat wens ik? Op welke manier kan ik mijn werkgever tegemoet komen, zonder dat het mijn herstel in de weg staat?’. En probeer je hier zo goed als mogelijk aan te houden. Een gesprek even in stilte voorbereiden helpt je. Wat jou helpt, helpt je werkgever uiteindelijk ook.

Wil je bijvoorbeeld contact met je werkgever? Telefonisch, per email of wil je langs gaan? Als je werkgever je een voorstel doet over contact of re-integratie, dat niet overeenkomt met jouw wens, zeg dan dat je er even over wilt nadenken. Kom er op een later moment op terug. Zo kun je thuis even contact maken met ‘diep in je hart’.

Schuldgevoel
Dat je je schuldig voelt bij een ziekmelding is heel normaal. Je hebt ten slotte geen ‘zichtbaar’ letsel of gebrek, je hebt geen gebroken been. Probeer jezelf voor te houden dat je werkt aan je herstel en daar rust en tijd voor hebt. Je bent lange tijd overbelast geweest, het is nu tijd voor ‘onderbelasting’ om weer in balans te kunnen komen. Je bent ziek, ook al zie je het niet aan de buitenkant.

Doe ten slotte dingen om je herstel te bevorderen. Dit kan op de bank zitten en voor je uitstaren zijn, maar ook wandelen, fietsen, een oude hobby weer oppakken. En zoek hulp, bij een coach of een psycholoog. Zo kom je er het snelste weer bovenop en daar hebben jij en je werkgever profijt van!

PS: In sommige gevallen is je ziekmelding nog zwangerschaps- of bevallingsgerelateerd. In dat geval kan je werkgever de kosten van jouw ziekmelding terugvragen bij het UWV. Minder schuldgevoel dus ;) .

Tot slot
Ik ben benieuwd of jullie weleens op het punt van wel/niet ziekmelden hebben gestaan. En wat heb je toen gedaan? Laat als je wilt je reactie achter.
Kun je wel wat hulp gebruiken om je meer in balans te voelen? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl. Abonneer je op het e-zine en blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

Worstelen met de balans werk en gezin

Het gebeurt steeds vaker. Vrouwen die graag moeder wilden worden, maar het moederschap  – en vooral het in balans blijven – erg lastig vinden.  Hoe komt het dat tegenwoordig zo veel moeders uit balans lijken te zijn? Is het een luxeprobleem? Was het vroeger beter? Zeuren de vrouwen van nu?

Verdelen van taken
De gemiddelde leeftijd van vrouwen die moeder worden ligt nu rond de 30 jaar. Dat betekent dat onze ouders komen uit de babyboom-generatie. Onze vaders waren kostwinner en onze moeder bleef thuis om voor ons en het huishouden te zorgen. Over kinderen krijgen werd zelden bewust nagedacht: ze kwamen er gewoon. Onze ouders kwamen zelf uit grote gezinnen en waren kinderen om zich heen meestal gewend. Als er een keer een probleem was en er hulp nodig was, kon moeder gemakkelijk terugvallen op familie die vaak in hetzelfde dorp woonde of op buurvrouwen.

The sky is the limit
Wij zijn de eerste generatie moeders die werk en zorg combineren. We zijn opgegroeid met de slogan: ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ die ons stimuleerde om door te studeren en carrière te maken. Wat we massaal deden en we leefden volgens de regel: ‘the sky is the limit’. Vaak zijn we verhuisd naar een andere plaats (of nieuwbouwwijk) voor onze studie of carrière, waardoor we veel van onze vanzelfsprekende sociale contacten opeens misten en opnieuw moesten opbouwen. Maar hoe bouw je zoiets op als tweeverdienend stel? Overdag werken we en ’s avonds zorgen we voor onze kinderen en daarna ploffen we uitgeteld op de bank voor de tv.

Help, een kind!
In tegenstelling tot onze ouders, nemen wij heel bewust het besluit om kinderen te krijgen. Maar in tegenstelling tot onze ouders, zijn wij niet opgegroeid in grote gezinnen en zijn we kinderen om ons heen niet erg gewend. We hebben voor het eerst een baby in onze armen van een vriendin, of nog erger: onze eigen baby. En verwachten dan wel van ons zelf dat we meteen een moedergevoel hebben en weten wat de baby nodig heeft.

Ook de media versterkt dit beeld. Dat je overstroomt van liefde als je je kind eenmaal in je armen houdt. Dat je moet vertrouwen op je moedergevoel en intuïtie. Dus worden we extra onzeker als we dit allemaal niet of anders ervaren.

Geen rolmodel
Ondertussen hebben we geen geschikt rolmodel. We zijn kostwinner net als onze vader, en combineren dit met de zorgtaken van onze moeder. We nemen vaak het grootste deel van de zorg voor onze kinderen op ons, zorgen dat het huishouden in orde is en de boodschappen gedaan. Kortom: moeders van vandaag houden alle ballen in de lucht. En dan vragen we ons af hoe het komt dat we ons zo leeg, lusteloos, boos en verdrietig voelen.

Ik ben benieuwd of jullie je herkennen in deze column. Wil jij ook alle ballen in de lucht houden? Laat je reactie achter. En wil jij weten hoe je je balans tussen werk en gezin kunt verbeteren? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl.

Abonneer je op de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

Who’s that girl?

Wie wil er nou niet voldoen aan het ideale plaatje? Je droomde er vaak van: een flitsende carrière, een heerlijk gezin en een mooi huis. Een geweldige relatie, zo nu en dan een fantastische reis maken, gezellig eten aan lange tafels met veel vrienden.

En dan de realiteit…
Wees eens eerlijk: hoe hard werk jij om in ieder geval een deel van al je dromen te laten komen? Je hebt een drukke baan die veel van je vraagt, haast je van en naar het kinderdagverblijf, flanst elke avond een gezonde maaltijd in elkaar en als de kinderen op bed liggen en je eindelijk tijd voor jezelf hebt, vouw je nog even 3 wassen op. Je partner snauw je regelmatig af en vriendinnen zie je eigenlijk ook erg weining.

Regelmatig vertellen cliënten dat zo zo hard hun best doen om het perfecte plaatje (lees perfecte: gezin, carrière, echtgenote, huis, vriendin, werknemer, familielid) voor elkaar te krijgen. Maar dat ze zich het perfecte plaatje zo anders hebben voorgesteld. Dat ze niet meer verder kunnen, omdat ze uitgeput zijn. Maar niet zo goed snappen waarom.

Perfecte plaatje
Veel vrouwen staan in dienst van hun perfecte plaatje: je neemt dit plaatje zoals ‘het zou moeten zijn’ als de norm, in plaats van te onderzoeken of dit plaatje wel bij je past. Maar al te vaak past het plaatje van hoe het zou moeten zijn, helemaal niet bij het plaatje zoals je echt zou willen dat het is! En dat slurpt al je energie op; want je werkt aan iets wat je diep van binnen helemaal niet wilt. Of anders gezegd:

Leef jij zoals je bent
Of zoals je wilt zijn?

Who’s that girl?
Regelmatig blijkt dat je je leven leidt (of lijdt :( ) zoals je denkt dat het hoort of zou moeten. Of op een manier dat je hoopt dat anderen je aardig vinden. Je diepe eigen wens is in de loop van de tijd ondergesneeuwd geraakt. Je weet niet meer goed wat je leuk vindt en wat bij je past. Je schat is begraven!

Opgraven
In een coachtraject onderzoeken we waaraan jij probeert te voldoen en wat dat je allemaal kost. Maar vooral: welk plaatje voor jóú perfect is! Wil jij je schat weer opgraven en ontdekken hoe gepassioneerd je eigenlijk bent, waar je eigenlijk echt van houdt, waar jouw hart sneller van gaat kloppen? Zodat je weer kunt genieten van het moederschap en alle andere leuke dingen in je leven?
Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl.

Heb jij ook ervaringen met het anders zijn dan wie je bent? Laat je reactie achter.

Abonneer je op de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, Mamacafé, etc.

Vrouwen met munitie

Vrouwen met munitie

Regelmatig zie ik het langskomen op twitter of in andere media. Vrouwen met ambitie. Of vrouwen die niet ambitieus genoeg zouden zijn. Vanmorgen heb ik het bekend op twitter: ik word moe van het woord ambitie.

Vrouwen met ambitie. De associatie die ik erbij krijg is ‘vrouwen met munitie’. Ik zie een vrouw die graag hogerop wil, en gaten schiet in haar collegialiteit en gezin. Die vroeg weggaat, laat thuis is, haar gezin aan ‘professionals’ overlaat en ook nog zorgt dat alles op rolletjes loopt. Maar vooral: alles met haar verstand doet en haar hart niet laat spreken.

Ik geloof er gewoon niet zo in. Dat alles, inclusief je ambitie, bij het oude zou moeten blijven als je een kind krijgt. Ik denk dat wanneer een vrouw moeder wordt, zij heel goed aanvoelt dat de prioriteiten verschoven zijn. Haar ambitie maakt (eindelijk) plaats voor haar zachte kant. Een vrouw raakt hiervan in de war, of overschreeuwt haar gevoelens en stopt ze weg. Ze kan haar zachte kant vaak nog niet goed benoemen of begrijpen.

Je verandert als je een kind krijgt: je hebt opeens gevoelens en krijgt te maken met je eigen intiuïtie. In onze westerse samenleving zijn we helemaal niet gewend deze aan te spreken of ernaar te luisteren. Juist daarom raken zoveel vrouwen in de war. Omdat ze hun gevoelens en intuïtie proberen te redeneren of uit te vlakken met hun verstand. Maar gevoel en intuïtie zijn eenmaal niet te begrijpen. Die zijn alleen maar te voelen.

Op twitter sprak ik erover met andere moeders. Meerdere mama’s ervaren het dat hen een schuldgevoel wordt aangepraat omdat ze zogenaamd gebrek zouden hebben aan ambitie. Een ander beschrijft dat ambitie voor haar betekent ‘dat je je laat leiden door externe normen, in plaats van leven vanuit je eigen hart’. En zo is het voor mij ook.

Een ander woord voor ambitie kan ook zijn gedrevenheid. Gedreven doen wat bij jou en jou situatie past, vanuit je hart. Ja, dat is het voor mij. Niets persé het glazen plafond moeten doorbreken of je schuldig voelen als je parttime werkt! Gewoon jóuw hart volgen…!

En jij?
Leef jij vanuit je hart? Of zou je dit willen en de externe normen loslaten? Laat je reactie achter op mijn blog.

Of kun je wel wat hulp gebruiken om je hart te volgen? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl.

 Abonneer je op de nieuwsbrief en blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, Mamacafé, etc.

Daar waar je struikelt…

Als je het moeilijk en zwaar hebt, zie je dat waarschijnlijk niet als een waardevolle periode. Je doet er alles aan om je situatie te verbeteren en weer ten goede te keren. En als de lastige periode voorbij is, ga je graag op oude voet verder en doe je er alles aan om het zo snel mogelijk te vergeten. Dat is logisch: de wil om te overleven en pijn te vermijden zit in de mens ingebakken. Je wilt je zo snel mogelijk weer goed voelen. Maar eigenlijk is dat heel zonde.

Struikelen
‘Daar waar je struikelt, ligt je grootste schat begraven’. Dit vind ik zo’n prachtige uitspraak. Ik gebruik hem vaak om cliënten te laten inzien dat hun ‘struikelpartijen’ ofwel moeilijke periodes in hun leven niet voor niets zijn. Ze kunnen je veel moois opleveren. Immers, als je struikelt en hiervan leert, kun je hier juist je kracht uit putten. En als je niets leert van je valpartijen, zul je je schat nooit ontdekken.

Zo heeft de moeilijke startperiode met mijn oudste dochter mijn ogen geopend voor wat voor een soort moeder ik wil zijn. En het helpt me. Natuurlijk maak ik ook nog steeds fouten, maar in essentie keer ik steeds terug op het inzicht wat ik toen heb gekregen. Dit zie ik als mìjn schat.

Ontdek je schat!
Je bent ergens over gestruikeld, of misschien ben je nog steeds aan het struikelen. Probeer het niet meteen achter je te laten, maar sta stil bij wat deze lastige periode jou wil vertellen. Waar ben je gestruikeld? Wat probeert deze periode jou te leren?

Soms is het lastig je schat zelf te vinden en kun je daar wat hulp bij gebruiken. Een coachingstraject geeft je inzicht in je struikelpunten. Maar vooral: hoe leiden jouw struikelpunten je naar je eigen schat? Wat wil je leren? En heb je je schat al opgegraven, of ligt er nog een laagje zand over?

Heb je behoefte om jouw schat te ontdekken? Maak dan een afspraak voor een vrijblijvend intakegesprek. Of reageer hieronder: waarover ben jij gestruikeld, en welke schat bleek dit voor je te zijn? Of ben je gestruikeld maar heb je nog geen idee wat jouw schat zou kunnen zijn?

Word geen hyperouder

Ouders met faalangst? Jazeker: de J/M beschrijft in haar artikel ‘Ouders hebben faalangst’ dat veel ouders opvoeden als zeer stressvol ervaren. Omdat gezinnen zo klein zijn, worden kinderen gezien als ‘project’. Een project dat moet slagen welteverstaan. Ouders zijn bang te mislukken en worden soms faalangstig. De druk op ouders wordt heel hoog: alles moet perfect en tegenslagen worden vakkundig omzeild. Met hyperouders en hyperkinderen als gevolg.

Drukdrukdruk
Kinderen moeten het goed doen op school, lekker sporten, veel beleven en ook nog eens veel vriendjes en vriendinnetjes hebben. Ze worden vaak geleefd door hun ouders, ze rennen van feestje naar kinderboerderij naar leuke winkeltjes naar sport naar… ga zo maar even door. Ouders doen er ook nog eens alles aan om tegenslagen te voorkomen, en als dat niet lukt, lossen ze de tegenslagen voor hun kinderen op. Waardoor kinderen niet leren om hun eigen problemen op te lossen en opgroeien als watjes. Kortom: ouders doen er alles aan om hun kinderen gelukkig te laten zijn en een fijne jeugd te geven.

Maakbaarheid…
De generatie van huidige ouders is opgegroeid in een maakbare wereld. De meeste ouders zijn gewend dat wat ze graag wilden, ze ook kunnen bereiken. Een studie, een baan, een mooi huis, een leuke partner en een verre reis. Niets is onmogelijk, alles is maakbaar.

Maar… als iets niet maakbaar is, dan zijn het wel kinderen. Dit begint voor sommigen al met kinderen willen krijgen. Zodra deze generatie kinderen heeft, wordt alles uit de kast getrokken om te zorgen dat het kind het goed doet en gelukkig wordt. Als het geluk of de ontwikkeling van het kind in het gedrang komt, wordt er meteen een deskunige ingeschakeld.

…maakt niet gelukkig
Blijkbaar worden ouders en hun kinderen hier niet gelukkig van, zo blijkt uit het onderzoek van J/M. Kinderen worden geleefd en groeien ook nog eens op als watjes. En ouders zijn oververmoeid, onzeker en krijgen zelfs faalangst. Kortom, het gezin rent van hot naar her en kan niet meer genieten. Kan dit niet anders?

Behoeften onder de loep
Ik roep ouders op om hun dagelijks leven onder de loep te nemen. Hoe ziet een dag voor je kind eruit? Wat bied jij je kind? Veel uitdaging, maar ook vaak haast? Welke dingen zou je kunnen schrappen? En als je dit eng vindt: waar ben je precies bang voor? Is dit je eigen angst, of die van je kind? Wat zou het je kind opleveren als je het een tandje minder deed?

Kijk eens eerlijk naar de behoeftes van je kind(eren). Doe het eens anders als je dat zo voelt: kijk naar je kind en luister naar je hart!

Hoe ‘hyper’ ben jij als ouder? Hoe ziet jullie dag eruit en vind je dat passen bij je gezin? Wat zou je misschien anders willen? Laat je reactie achter.

Pijn is fijn

Nadat ik in de kerstvakantie wat tot rust kwam, voelde ik dat ik het voortaan anders wilde. Ik heb in het afgelopen jaar mijn vader onverwacht verloren, 24 uur erna onze tweede dochter gekregen, goed gezorgd voor ons gezin èn keihard gewerkt in mijn eigen praktijk. Er was geen tijd om stil te staan bij hoe ik me voelde.
Dus mijn wens was na de kerstvakantie: meer tijd voor mezelf. Vol goede moed en voornemens ging ik naar de ijsbaan om lekker te schaatsen. Genieten en wat tijd voor mezelf… En gewoon op een recht stuk, waar het rustig was, kwam mijn leven gierend tot stilstand. Ik brak mijn pols.

Blinde paniek
Ogenblikkelijk raakte ik in blinde paniek: hoe moest dat met mijn twee dochters, waarvan de oudste nog niet zelfstandig is (2,5 jaar) en de jongste nog niet eens kan kruipen (10 maanden)? Ik kon niet voor ze zorgen en moest –oh help- anderen om hulp vragen.

Vechten
Tja, soms wordt er voor je gekozen. Is zelfs een bewuste omschakeling en goed voornemen om rustiger aan te doen niet genoeg. Ik kan praktisch gezien niet voor mijn meiden zorgen, dat doen anderen nu voor me. Mijn pols dwingt me om het rustig aan te doen. Maar dat wil ik helemaal niet! Kortom, onthand zijn was voor mij niet makkelijk te aanvaarden. Het onthand zijn werd zelfs een letterlijk gevecht. Ik wilde het niet en verzette me tegen iets wat er gewoon was. Tegen iets wat ik niet kon veranderen.

Pijn is fijn
Ik besloot het anders te zien. Misschien kon ik er zelfs wel iets van leren… Meer te ‘genieten’ van het feit dat ik niet zoveel kan. Eindelijk, na een pittig jaar, even de lusten en niet de lasten te hebben. Nu kan ik er bijvoorbeeld voor de volle 100% voor mijn dochters zijn, zonder alle praktische beslommeringen. Dat is fijn.

Letterlijk onthand. Letterlijk gebroken. Door stil te staan bij hoe het met me gaat, bij wat er allemaal is gebeurd, voel ik me een stuk beter. Ik vind het fijn weer te kùnnen voelen, want dat was in alle drukte even weg. Pijn is soms fijn.

Heb jij ook weleens (achteraf) ervaren dat pijn fijn voor je was? Deel je ervaringen en reageer.

Kun je ook hulp gebruiken bij een vraagstuk dat jou pijn doet? Of wil je het nut inzien van de pijn die je hebt of had? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek.

Alle ballen in de lucht

Vraag je je regelmatig af waar je het allemaal voor doet? Je bent zo ontzettend druk met je kinderen, werk, partner, huishouden, familie en vrienden, tuin, boodschappen… Wat hou je toch veel ballen in de lucht!

Soms lukt het niet meer, of wil je dit niet meer. Soms valt er een bal. Je merkt dat je afwezig bent bij je kinderen. Of dat je net te laat komt bij het kinderdagverblijf. Je spreekt je vrienden te weinig naar je zin. Misschien ben je doodmoe.

Echt belangrijk
Als je zoveel ballen in de lucht houdt, is het goed om eens na te gaan wat je ècht belangrijk vindt. Een mooie manier hiervoor is om in je verbeelding terug te gaan naar een plek waar je je als kind prettig voelde. Wat zie, ruik, hoor en voel je? Welke mensen zijn er ook, en wat doen jullie? Hoe kun je dit fijne gevoel vertalen naar jouw huidige situatie?

Toch maar niet
Waarschijnlijk heb je 100 redenen waardoor je dit niet kunt vertalen naar jouw werkelijkheid, dit noem je ‘belemmerende overtuigingen’. Deze overtuigingen zitten je in de weg om te doen wat je eigenlijk echt wilt. Je vindt het bijv. onzin om een schoonmaakster te nemen, omdat je vindt dat je het zelf ook wel kunt. Of je vindt dat je het niet kan maken weer een vergadering in de avonduren af te zeggen omdat je bang bent wat je baas van je vindt. Met deze overtuigingen sta je jezelf in de weg om iets aan je situatie te veranderen.

Inzicht
In een coachingstraject krijg je inzicht in de keuzes die je kunt maken, en waarom je ze tot nu toe niet hebt gemaakt. En onderzoek je of je ze nu wel kunt en wilt maken. Zodat je meer lucht krijgt. En je niet schuldig voelt als er eens een balletje valt..!

Wat is jullie ervaring? Wat houdt jullie tegen om eens een balletje te laten vallen?

Mama is sluitpost

In mijn coachingspraktijk en workshops blijf ik het tegenkomen. Moeders zijn zo ontzettend streng voor zichzelf! Ze vinden dat ze alles moeten kunnen, het liefst àlles tegelijk en het àllerliefst ook nog met een glimlach op hun gezicht. En als ze zich bij deze krachttoeren niet goed voelen of er weleens een balletje uit de lucht valt, zijn ze boos op zichzelf omdat ze vinden dat ze gefaald hebben. Ze zorgen in de eerste plaats voor anderen en worden hierdoor zelf de sluitpost. Mama’s, waarom niet eens wat liever voor jezelf?

Ik ook
Allereerst iets toegeven: ik ben zelf ook zo’n moeder. Mijn dagen zijn ook druk en gevuld met kinderen, mijn man, vrienden en mijn werk. Ook ik vind het lastig om een balletje te laten vallen. Maar ik weet nu dat het belangrijk is naar mezelf te luisteren, om mijn energie te houden.

Luisteren naar jezelf
Regelmatig neem ik een moment voor mezelf en ga bij mezelf na hoe ik me voel. Hoe voelt mijn lichaam? Waar zit moeheid, waar zit pijn? Wat wil mijn lichaam me vertellen? Waar heb ik op dat moment behoefte aan? Ik laat een paar dingen die ik eerder wel van plan was, schieten. Can’t have it all.

Door naar de behoeftes te luisteren en voor mezelf te zorgen, lukt het me bij te sturen en energie te houden. En mezelf niet meer te zien als sluitpost, maar juist op de eerste plaats te zetten.

Je behoeftes in beeld
De vorige keer schreef ik over het onder de loep nemen van de behoeftes van je kind. Past het leven van je kind wel bij zijn of haar behoeftes?

Wat als je dit nu eens vertaalt naar jezelf: heb jij je eigen behoeftes in beeld? Wat zou je graag willen? Op welke plaats zet jij jezelf? Of ben je misschien zo druk, dat hier eigenlijk geen idee van hebt?

Coaching
Als je ook het gevoel hebt jezelf op de laaste plaats te zetten en als je dit graag wilt veranderen, is een coachingstraject misschien iets voor je. Tijdens dit traject leer je wat je behoeftes zijn, hoe je hiervan bent afgedwaald en hoe je weer dichter bij jezelf kunt komen. Goed idee? Maak dan eens afspraak voor een vrijblijvend intakegesprek.

Op welke plaats zet jij jezelf? Laat je reactie achter.