lees hieronder mijn reactie op een artikel in de Volkskrant over thuis- of ziekenhuisbevallingen.

“Geachte redactie,

Graag reageer ik op het artikel ‘Einde van het thuisbeval-tijdperk’ van Barbara van Erp van woensdag 9 mei jl.

Als coach voor moeders die geen roze wolk ervaren, wil ik benadrukken welke invloed een (negatieve) bevallingservaring heeft op moeders en het ontwikkelen van een postnatale depressie (ook wel prepartum depressie genoemd). Gemiddeld hebben moeders 10 tot wel 25% kans op een postnatale depressie en die kans wordt met iedere complicatie die bij een bevalling is, groter.

Bij de vrouwen die ik coach en de vrouwen die ik interview voor mijn boek ‘De grijze wolk’, zie ik relatief vaak dat moeders met een nare bevallingservaring in hun kraamtijd of daarna vastlopen. Ze voelen zich ongelukkig en vervolgens schuldig en kunnen hierdoor geen goede moeder zijn. Zo’n periode legt een slechte basis voor een startend gezin.

In mijn beleving ligt de nadruk bij bevallen (en de discussie over thuis- of ziekenhuisbevallingen) vooral op het medische aspect. Omdat dat het medische stuk steeds belangrijker wordt in de maatschappij, zie je hiermee ook een verschuiving naar ziekenhuisbevallingen. Vrouwen zijn angstig voor hun bevalling en kiezen voor de veilige optie: het ziekenhuis. De discussie gaat vaak over welke manier van bevallen ‘het beste’ zou zijn.

Wat in deze discussie uit het oog wordt verloren, is dat veel vrouwen zich ontzettend angstig en eenzaam voelen voor en tijdens een bevalling. Dit komt voor bij zowel thuisbevallingen, waarbij een vrouw haar verloskundige belt na weeën om de zoveel minuten en tot die tijd in haar eentje met haar angst is. Maar het komt ook veel voor bij ziekenhuisbevallingen, waar er sprake is van minimale begeleiding door bijv. een gynaecoloog en de vrouw voor het grootste deel aan haar lot wordt overgelaten. In Nederland (of de Westerse wereld) moet de vrouw alles alleen kunnen en doen. Terwijl in andere culturen het heel normaal is dat zussen en moeders een vrouw begeleiden bij de bevalling. Zij kunnen haar geestelijk ondersteunen (ok, daar is de medische wetenschap minder ver…).

Er is bewezen dat bij vrouwen die angstig zijn, de bevalling veel langer duurt. Doordat een bevalling langer duurt, zal eerder worden overgegaan op ingrepen zoals een ruggenprik of inknippen. Kortom: ik ben geen speciaal voorstander van ziekenhuis- òf thuisbevallingen. Ik ben voorstander van meer en betere begeleiding voor, tijdens en na een bevalling. Om zo een grijze wolk of nog erger te voorkomen.

Met vriendelijke groet,

Renske Tjoelker
Mamas-coach en schrijfster van het boek ‘De grijze wolk’
06-53927879
www.mamas-coach.nl  en www.degrijzewolk.nl “

Wat ben jij nu aan het doen? En wat heb je vandaag allemaal gedaan? Grote kans dat je meerdere dingen tegelijk doet en hebt gedaan. Staat je tv bijvoorbeeld aan nu je achter je computer zit en probeer je het allebei te volgen? Of ben je met je kinderen aan het ‘spelen’ terwijl je dit ‘leest’? In deze snelle, overhaaste maatschappij zijn we gewend om alle dingen tegelijk te doen. We doen hierdoor alles maar ‘half’ en voelen ons zelden blij met hòe we alles doen.

Multimoeders
Moeders van nu zijn multimoeders. We werken, meestal zorgen we voor het leeuwendeel voor onze kinderen en doen ook het grootste deel van het huishouden. Om het allemaal vol te houden, schrappen we zoveel mogelijk van ons lijstje ‘me-time’. Want dat komt allemaal wel. Als we eerst maar ….(de was gedaan/onze inbox geleegd/het gras gemaaid/de boodschappen gedaan/met de kinderen gespeeld) hebben.

Het is nooit af
En wat merk je tot nu toe? Hetzelfde als alle andere moeders merken denk ik. Je lange lijst met things to do komt maar niet af en je me-time blijft er bij inschieten. Je bent alleen aan het geven, maar niets aan het nemen. Je rijdt als het ware met je autootje heel Nederland door, maar vergeet te tanken. En je auto begint te pruttelen, de benzine is op…

Mono-moederen
Eén manier om bij te tanken is natuurlijk door leuke dingen te doen. Maar weet je wat daarnaast ook goed werkt? Om maar één taak tegelijk te doen. Dus als je een boek leest, concentreer je je helemaal op je boek. Als je met je kinderen speelt, speel dan 100% met ze, zonder te denken aan de inbox die op je staat te wachten. En als je tv kijkt, kijk het dan helemaal zonder ook nog een tijdschrift te willen lezen. En zo zijn er nog veel meer voorbeelden te bedenken.

Doe één ding tegelijk. Vind rust. En word een monomoeder.

En jij?
Wat ga jij vanaf vandaag niet meer tegelijk doen? Welke stap, hoe klein ook, kun jij maken om te mono-moederen?
En als je het lastig vind om te mono-moederen, dan kun je je altijd nog opgeven voor de 8-weekse training Mindfulness. Meer info: Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl.
Abonneer je op het gratis maandelijkse e-zine blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

PS: de term multi- en monomoeder bedacht ik niet zelf, maar las ik op internet. Helaas weet ik niet waar, zodat ik geen bron kan vermelden.

Weet je hoe stress ontstaat? Doordat de werkelijke situatie (je kind laat zijn beker drinken vallen) afwijkt van de gewenste situatie (een schoon huis en even ontspannen op de bank zitten). Dit voorbeeld kun je vervangen door talloze andere voorbeelden: je vindt het niet leuk op je werk (je zou willen dat je een leuke baan had) of je vindt dat je teveel alleen moet doen (je wilt dat je partner je ook eens helpt).

Stress ervaren
Zo zijn we dagelijks bezig om de werkelijke situatie af te zetten tegen de gewenste situatie. Dit wordt wel de discrepantiemonitor genoemd: hoe groter het verschil tussen de werkelijkheid en je wens, hoe meer stress we ervaren. We bouwen stress op.

Nog meer stress
Deze discrepantiemonitor zorgt ervoor dat we stress ervaren. Maar het doet nog meer: het zorgt ervoor dat we in de ‘doe-modus’ schieten. We willen het probleem zo snel mogelijk oplossen om naar de gewenste situatie te komen. Doordat we het probleem willen oplossen -en het liefst zo snel mogelijk- raken we nog meer gestrest.

Nooit goed genoeg
Omdat het zo lastig is om de gewenste situatie te bereiken, lijkt het wel of het nooit goed genoeg voor ons is. Want de ideale situatie bestaat niet. Er zijn altijd dingen waar je geen of beperkte invloed op hebt. Er blijven altijd dingen die gewoon nièt leuk zijn in het leven. Al is het maar een beker drinken die omvalt of iets veel ergers.

Wat kun je doen?
Het klinkt als een open deur, maar is tegelijkertijd ook erg lastig. Het leren accepteren van de werkelijkheid. Dus niet als een dolle werken om de werkelijkheid te verbeteren. Maar accepteren dat de werkelijkheid soms rot, stom, saai of ronduit vervelend is. Dit klinkt best lastig en dat is het ook wel een beetje. Maar je kunt het zeker leren!

Wil je dit ook leren?
Misschien is het volgen van een 8-weekse Mindfulnesstraining dan iets voor jou. Je leert het accepteren van situaties, loslaten van je doelen en het opmerken van je automatische reacties (de doe-stand). Alle deelneemsters die de training volgden, merkten een groot verschil.
Eén deelneemster zei bijvoorbeeld: ‘Waar ik een paar maanden geleden voor mijn gevoel dagelijks bezig was met wasjes draaien en opvouwen, merkte ik dat ‘de was’ me eigenlijk helemaal niet meer bezig hield. Al doe ik de was nog net zo vaak als toen…’. Op 15 april kun je een proefles Mindfulness volgen.

Tot slot
• Lees meer over de 8-weekse training Mindfulness
• Volg op 15 april een proefles Mindfulness en ervaar of het iets voor jou is
• Of lees meer reacties van deelnemers.
• Meer info: Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl.
• Abonneer je op het gratis maandelijkse e-zine blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

Toen ik in mijn nieuwsbrief en op twitter een oproep deed voor moeders die hun verhaal wilden vertellen over hun ‘grijze wolk’, viel één van de vele reacties me extra op.

Je best doen
Ze vertelde ook dat ze bij haar dochter altijd haar best moest doen voor een band tussen hen beiden. Terwijl deze band zo vanzelfsprekend voelde bij haar tweede kind. Ik vond dit heel erg openhartig en raak. Ik ervaar dit ook zo, maar had het me nooit zo gerealiseerd. Blijkbaar heb ik met mijn oudste dochter een valse start gemaakt en ben ik altijd nog bezig deze in te halen. Of eigenlijk: de fouten die ik maakte, goed te maken.

Liefde en onmacht
Nu ik dit zo kon zien, was ik verdrietig maar later viel er een last van mijn schouders. Ik besloot helder en eerlijk te kijken naar de zogenaamde fouten die ik in het verleden maakte. En ik kwam erachter dat ik uiteindelijk alles wat ik deed, uit liefde deed. Ik deed alles wat artsen zeiden en negeerde daarbij mijn eigen (moeder)gevoelens. Daardoor sloeg mijn liefde om in onmacht. Ik ben heel erg blij dat ik destijds mijn onmacht met hulp van een coach, weer heb weten om te draaien in liefde voor mijn dochter. Aan de ene kant had ik veel verdriet van de situatie, aan de andere kant heb ik van niets zoveel geleerd als toen. Dit is het mooiste wat mijn dochter me heeft gegeven!

Nooit meer overdoen
Nu hoef ik van mezelf niet meer zo mijn best te doen iets in te halen wat ik nooit meer kan overdoen. Ik ben nog steeds bezig mezelf te vergeven. En zoals bij de vrouw die ik hierboven beschreef, gaat dat met ups en downs en zal mijn grijze wolk, mijn hele leven bij me blijven.

En jij?
Wil jij jouw ervaring delen? Of kun je ook een coach gebruiken om jouw ervaring te verwerken? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl  of kijk op www.mamas-coach.nl .

Abonneer je op gratis e-zine blijf op de hoogte van het boek ‘De grijze wolk’, alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

Veel moeders ervaren deze mooie periode anders. Ze weten dat ze zich gelukkig zouden moeten voelen, zo voelen ze zich niet. Waarom voelen veel moeders zich niet meteen 100% gelukkig als ze hun kindje krijgen? Ze zijn in rouw…

Je muur valt om
In de eerste plaats zijn er natuurlijk de zwangerschapshormonen die maken dat je anders reageert dan je normaal zou doen. Over het algemeen ben je wat emotioneler, de muur die je normaal beschermt, valt om en is zo goed als weg. Je reageert daardoor sterker op gebeurtenissen en andermans emoties: je bent sneller prikkelbaar (lees chagrijnig) en huilt sneller. Televisiebeelden die je voorheen niet zo raakten, komen ineens hard binnen. Tel daar het slaaptekort nog eens bij op…

Rouw bij de geboorte
Daarnaast ervaar je als moeder, hoe gek het ook mag klinken, rouw als je kind wordt geboren. Dit is rouw over je vroegere leven waarin alles ongecompliceerd en overzichtelijk leek. Waar je alle verre reizen kon maken die je wilde. Het leven waarin je zomaar een avond uit kon, zonder dat je eerst een oppas hoefde in te schakelen. Waarin je nachten onafgebroken kon doorslapen. Er niet constant een beroep op je werd gedaan. En je niet zo’n grote verantwoordelijkheid droeg. Oók al heb je het zelf allemaal gewild.

Schrikken met schuldgevoel
Veel moeders weten niet dat ze gelijk met de geboorte van hun kind, in een rouwfase terecht komen. Hier schrikken de meeste moeders van, ze voelen zich schuldig niet gelukkig te zijn met zoiets moois, iets wat ze zo graag wilden! Maar rouw over je oude leven is heel normaal, het is alleen een ‘vergeten onderdeel’ van het moeder worden. Je leest er nergens over en de omgeving schrikt er vaak van als je deze gevoelens deelt.

Broeien
Door deze rouw niet de aandacht te geven die het verdient of zelfs te ontkennen, blijft het onderhuids broeien. Bij sommige moeders kan dit omslaan in negatieve gevoelens naar zichzelf of naar hun kind of zelfs spijt van de keuze voor een kind. En ze maken zich hevige zorgen over deze gevoelens, wat het negatieve gevoel alleen maar aanwakkert.

Aandacht voor rouw
Dat hoeft niet zo te gaan. Geef de ruimte aan de gevoelens van spijt en rouw. Zeg hardop waar je van baalt. Als omgeving hier niet goed mee kan omgaan (men schrikt vaak als je zegt dat je weleens spijt hebt), kun je je gevoelens uiten in een dagboek. Of bij een coach die niet schrikt van jouw gevoelens en waar je helemaal jezelf kunt zijn. Je zult merken dat je negatieve gevoelens afnemen en er meer ruimte komt om te genieten van je nieuwe leven. Maar dat kan alleen als je verdriet om je oude leven de aandacht krijgt die het verdient. Dat is afsluiten. Waardoor je weer verder kunt.

Dan verder
Herkennen jullie dit? Deel je reactie hieronder.
Wil je ook ruimte geven aan jouw gevoelens? Maak een vrijblijvende afspraak voor een gratis kennismakingsgesprek. Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl .
Abonneer je op het gratis e-zine en blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

In mijn praktijk zie ik het vaak: moeders die alle ballen hoog houden en tegelijkertijd op hun tandvlees lopen. Maar ze willen geen enkele bal laten vallen. Ik tref ik veel moeders die tegen een burn-out zitten of dit al hebben. Maar zich niet durven of willen ziekmelden. Daarom rijst de vraag: waneer meld je je ziek, wanneer zijn je klachten erg genoeg? En hoe doe je dat? Wat vertel je aan je baas? En hoe ga je om met het knagende schuldgevoel van het ‘nietsdoen’?

Wanneer ben je ziek?
Waar de grens ligt voor een ziekmelding is lastig te zeggen. Om je ziek te melden op je werk, hoeft de oorzaak van je ziekmelding niet persé in je werk te liggen. Maar vaak hebben
burn-out-achtige klachten wel te maken met jouw perfectionisme, onzekerheid en je neiging de lat erg hoog te leggen. En dit beïnvloedt hoe dan ook je werk. Je voelt je bijv. uitgeput, lusteloos, erg emotioneel en hebt weinig vertrouwen in jezelf. Voor veel moeders is het een zeer grote beslissing en stap om toe te geven dat ze ziek zijn en zich ziek te melden. Een huisarts kan eventueel een burn-out bij je vaststellen.

Ziekmelden
Vaak zoeken moeders en werkgevers de oplossing in het opnemen van ouderschapsverlof of parttime werken, maar blijkt dit niet de oplossing. Er is meer nodig om je beter te voelen. Je bent namelijk echt ziek en het is nodig te werken aan je herstel. Soms is het kiezen voor een ziekmelding een time-out om jezelf te laten herstellen van maanden of jaren ploeteren en jezelf wegcijferen.

Mijn eerste vraag aan moeders met burn-out gerelateerde klachten is altijd: ‘Als je een toverstaf zou hebben, en niemand zou jou erop afrekenen, wat voel je dan heel diep in je hart dat nòdig is?’ Vaak weet je het antwoord dan al vanzelf.

Wat vertel je?
Je bent niet verplicht om iets over de inhoud van je ziekmelding aan je werkgever te vertellen als je dat liever niet wilt. Natuurlijk is het wel handig dat je werkgever iets weet, maar over de inhoud mag je ook met de bedrijfsarts praten. Je bedrijfsarts heeft een geheimhoudingsplicht naar je werkgever toe en mag je werkgever dus niets over de inhoudelijke ziekmelding vertellen.

Wat spreek je af?
Bij alle afspraken die je maakt met je werkgever, is het belangrijk om jezelf af te vragen of het ook goed is voor jezelf. Stel jezelf dan ook de vraag, vóórdat je een gesprek ingaat: ‘Wat is, als ik diep in mijn hart kijk, goed voor mij? Wat wens ik? Op welke manier kan ik mijn werkgever tegemoet komen, zonder dat het mijn herstel in de weg staat?’. En probeer je hier zo goed als mogelijk aan te houden. Een gesprek even in stilte voorbereiden helpt je. Wat jou helpt, helpt je werkgever uiteindelijk ook.

Wil je bijvoorbeeld contact met je werkgever? Telefonisch, per email of wil je langs gaan? Als je werkgever je een voorstel doet over contact of re-integratie, dat niet overeenkomt met jouw wens, zeg dan dat je er even over wilt nadenken. Kom er op een later moment op terug. Zo kun je thuis even contact maken met ‘diep in je hart’.

Schuldgevoel
Dat je je schuldig voelt bij een ziekmelding is heel normaal. Je hebt ten slotte geen ‘zichtbaar’ letsel of gebrek, je hebt geen gebroken been. Probeer jezelf voor te houden dat je werkt aan je herstel en daar rust en tijd voor hebt. Je bent lange tijd overbelast geweest, het is nu tijd voor ‘onderbelasting’ om weer in balans te kunnen komen. Je bent ziek, ook al zie je het niet aan de buitenkant.

Doe ten slotte dingen om je herstel te bevorderen. Dit kan op de bank zitten en voor je uitstaren zijn, maar ook wandelen, fietsen, een oude hobby weer oppakken. En zoek hulp, bij een coach of een psycholoog. Zo kom je er het snelste weer bovenop en daar hebben jij en je werkgever profijt van!

PS: In sommige gevallen is je ziekmelding nog zwangerschaps- of bevallingsgerelateerd. In dat geval kan je werkgever de kosten van jouw ziekmelding terugvragen bij het UWV. Minder schuldgevoel dus .

Tot slot
Ik ben benieuwd of jullie weleens op het punt van wel/niet ziekmelden hebben gestaan. En wat heb je toen gedaan? Laat als je wilt je reactie achter.
Kun je wel wat hulp gebruiken om je meer in balans te voelen? Maak een afspraak voor een gratis en vrijblijvend intakegesprek met Renske Tjoelker, Mamas-coach via 06-53927879 of info@mamas-coach.nl of kijk op www.mamas-coach.nl. Abonneer je op het e-zine en blijf op de hoogte van alle activiteiten, columns, boekentips, etc.

Alle moeders gaven aan veel baat gehad te hebben bij de training. Ze leerden meer van het moment te kunnen genieten, minder op de automatische piloot te doen en beter met hun emoties te kunnen omgaan. Moeders vertelden dat ze leerden beter voor zichzelf te zorgen!

Ik ben heel dankbaar trainer te mogen zijn van deze groep moeders. Het was voor hen en voor mij een leerzaam traject en ik hoop dat alle moeders zo goed voor zichzelf blijven zorgen zoals ze nu doen. Want ze merken het niet alleen aan zichzelf, maar ook binnen hun gezin waar meer rust heerst. En wie wil dat nou niet?

PS: de deelnemers hebben een evaluatie ingevuld. Ook beniewd naar hun reacties? Lees dan hier de reacties van de deelnemers op de training ‘Mindfulness voor Mamas’.

Of lees meer over de training ‘Mindfulness voor Mamas’, of volg een proefles.

Volg dan de proefles ‘Mindfulness voor Mamas’, op dinsdag 14 februari vanaf 20.00 uur.

Wat gaan we doen?
Tijdens de proefles doen we een paar kortere meditatie en yoga-oefeningen die we tijdens de 8-weekse training ‘Mindfulness voor Mamas’ ook doen. Er is gelegenheid voor het uitwisselen van je ervaring en je vragen te stellen. Zo maak je kennis èn een eerste stap met de methode van Mindfulness. Je krijgt de kans om te ervaren of Mindfulness iets voor jou is.

Hoe werkt het?
De proefles kost € 5,- (incl. BTW en een kopje thee), dit betaal je contant bij aanvang van de proefles.
Bonus: Als je je besluit op te geven voor de 8-weekse training ‘Mindfulness voor Mamas’ krijg je dit bedrag als korting verrekend.
PS: De training ‘Mindfulness voor Mamas’ wordt door veel aanvullende verzekeringen (gedeeltelijk) vergoed. En kijk hier voor meer informatie over de 8-weekse training ‘Mindfulness voor Mamas’.

De feestdagen vieren met je dierbaren: het is bijna weer zover. Op het eerste oog een gezellige periode. Maar maak je het jezelf echt zo gezellig? Door het meest perfecte kerstdiner of feestje te willen verzorgen? En met een lange boodschappenlijst de Albert Heijn binnen te rennen, en daarna doorsjeesend naar de slager en bakker? En op 1e Kerstdag zelf volkomen uitgeput aan het kerstdiner beginnen, terwijl je telkens wegspurt om nog in de saus te roeren?

Het kan ook anders!

Wat verwacht jij van de feestdagen?

Het perfecte plaatje, of gewoon genieten met je dierbaren? En wat betekent dit genieten dan voor je? Genieten kan pas als je zelf ontspannen bent. Laat daarom eens je boodschappen bezorgen door Albert, koop een groot gedeelte kant-en-klaar, of nog leuker: laat je familieleden ieder een gang van het kerstdiner koken! Genieten: hoe ziet het er voor jou uit?